یک قاشق غروب

همیشه هیچ چیز خاصی نیست و هست ...

خنده  های بی دلیل
گریه های بی دلیل
خیره گی ها ، خیره گی ها ، خیره گی
خیره گی ها و سکوت
خیره گی و افق سرخ غروب
خیره گی و علف ترد بهار
خیره گی و شبح کوه و درختان در شب
خیره گی و چرخش گردن جغد
خیره گی و بازی ستاره ها
خنده بر جنگ بز و گیوه ی پهن مادر
گریه بر هجرت یک گربه از امروز به قرنی دیگر
خنده بر عرعر خر .
من،
من باید برگردم ،
تا تو قبرستون ده ، غش عش ریسه برم
به سگ از شدت ذوق ، سنگ کوچیک بزنم
توی باغ خودمون انار دزدی بخورم
وقتی که هوای حلوا کردم با خدا حرف بزنم
آخه !
تنها من می دونم کلید کهنه صندوق عجایب ، لای دستمال چه نوع پیر زنی پنهونه
من باید برگردم ،
.

.

.

                                                                                                    حسین پناهی

نوشته شده در ٢٥ شهریور ۱۳۸٧ساعت ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ توسط فرنوش نظرات () |

بر دار آویخته می شود ....

و بعد از چندی

...

نقش زمین می شود ..

قالی .

دل من

به بهانه های ساد ه خوشبختی خود می نگرد ...

نوشته شده در ۱٠ شهریور ۱۳۸٧ساعت ۱٢:۳۱ ‎ب.ظ توسط فرنوش نظرات () |