یک قاشق غروب

همیشه هیچ چیز خاصی نیست و هست ...

نهیبا چیزی بگو !

چیزی ...بگو..

می خواهی خوابم کن!

من نانم روی آب..

شب نه تاریکم کن !

یا به حرف گندم  ............. گمراهم کن !

آن وقت به قدر تمام رفتار آدمی آب می شوم در خیال علف !

آبیا !

خانه خاموش است ..

خیابان هم ..

گم شدن ساده است .......................دوری هم .

رفتنم بخش!

دره نایابی هم .

بودنم بخش !

                 بیابان بی پایانی هم ..........

عزیزا!

آنی باش که آنت را می دانم ..

اویی باش که

                                هیچت را نمی دانم .

                                                                                                                     هیوا

نوشته شده در ٢٥ تیر ۱۳۸٥ساعت ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ توسط فرنوش نظرات () |